و اينك بهار..............

عطر باران ،و اينك باغ تقاضاي سبز شدن را دارد.

تو نيز با بهار جوانه بزن و دل تنهايت را با دل بهاري قسمت كن،و زير باران بهار،

با عطر باران وجودت را سرشار از هستي دوباره كن.

به اميد بهار آرزوهاي همه

                   بهار خجسته باد

                                     نيمه جاني دارم و انرا فدايت مي كنم

                                    اشك هاي ديدگانم را عطايت مي كنم

                                    خوبرويان گر چه مشهورند در دلدادگي 

                                  من ولي از جمله خوبان جدايت مي كنم

                                  توچه شيريني و من با تيشه عشقت شبي

                                    بيستون سينه ام را خاك پايت مي كنم

                              چشم هاي من غرق اشك هاي هجران تو شد

                                    با تمام خستگي هايم صدايت مي كنم

                                    نازنينا زندگي را بهر چشمت باختم

                               باز هم هر لحظه و هر دم دعايت مي كنم...

شبها وقتی که تنهایی میآد همراه دلتنگی

 می پیچه باز صدای پات به روی پله سنگی

 به فکر اینکه برگشتی دلم میآد به پیشوازت

 خیالم قامَت اونجاس ،نگاهم میکنه نازت

 دلم از روی نا اُمیدی میگه : اون نیست خیالاتِ ...!

 یه عمر که تو رو خواستم تو گفتی : از محالاتِ ...!

 چشمهام لبریز اشک شوق ، خوش آمد بر لبم جاری

 تو هم هستی ،هم نیستی ،مثل رویا تو بیداری

 یه عمر که شَبَق بودی، شبیه آرزوی من

 مثل پایان دلخواهی برای جستجوی من

 دلم از روی نا اُمیدی میگه : اون نیست خیالاتِ ...!

 یه عمر که تو رو خواستم تو گفتی : از محالاتِ ...!

عشق با شناسنامه بی ارتباط نیست، و گذر فصل ها و عبور سال ها بر آن اثر میگذارد
دوست داشتن در ورای سن و زمان و مزاج زندگی میکند

عشق طوفانی و متلاطم است
دوست داشتن آرام و استوار و پر وقار وسرشار از نجابت

عشق جنون است و جنون چیزی جز خرابی و پریشانی "فهمیدن و اندیشیدن "نیست
دوست داشتن، دراوج، از سر حد عقل فراتر میرود و فهمیدن و اندیشیدن را از زمین میکند و باخود به قله ی بلند اشراق میبرد

عشق زیبایی های دلخواه را در معشوق می آفریند
دوست داشتن زیبایی های دلخواه را در دوست می بیند و می یابد

عشق یک فریب بزرگ و قوی است
دوست داشتن یک صداقت راستین و صمیمی،بي انتها و مطلق

عشق در دریا غرق شدن است
دوست داشتن در دریا شنا کردن

عشق بینایی را میگیرد
دوست داشتن بینایی میدهد

عشق خشن است و شدید و ناپایدار
دوست داشتن لطیف است و نرم و پایدار

عشق همواره با شک آلوده است
دوست داشتن سرا پا یقین است و شک ناپذیر
ازعشق هرچه بیشتر نوشیم سیراب تر میشویم
از دوست داشتن هرچه بیشتر ،تشنه تر

عشق نیرویی است در عاشق ،که او را به معشوق میکشاند
دوست داشتن جاذبه ای در دوست ، که دوست را به دوست می برد

عشق تملک معشوق است
دوست داشتن تشنگی محو شدن در دوست

 معشوق را مجهول و گمنام می خواهد تا در انحصار او بماند
دوست داشتن دوست را محبوب و عزیز میخواهد و میخواهد که همه ی دلها آنچه را او از دوست در خود دارد ،داشته باشند

در عشق رقیب منفور است،
در دوست داشتن است که:"هواداران کویش را چو جان خویشتن دارند"

عشق معشوق را طعمه ی خویش میبیند
و همواره در اضطراب است که دیگری از چنگش نرباید
و اگر ربود با هردو دشمنی می ورزد و معشوق نیز منفور میگردد

دوست داشتن ایمان است و ایمان یک روح مطلق است
یک ابدیت بی مرز است ، که از جنس این عالم نیست

قرار نيست مگر در كنار من باشي

قرار بود كه يك عمر عاشقت باشم

مسبب همه انتظار من باشي

قرار بود من بي قرار تو بشوم

قرار بود كه تو بي قرار من باشي

ستاره اي بشوي ساليان سال  اما

ستاره اي كه فقط در مدار من باشي

قرار بود كه مجنون شوم نپرهيزي

قرار بود كه ليلا كنار من باشي

نگار من نشدي،بي قرار من نشدي

خدا كند كه خودت بند دار من باشي

خدا كند كه بيايي شب وداع مرا

پرپرين گل روي مزار من باشي

مانده ام تنها در اين سر در گمي

اي دريغا آشيانم سوخت ،سوخت

زندگي مفت و ارزانم فروخت

آرزو هايم همه بر باد رفت

قصه هاي بودنم از ياد رفت

هر در بازي برويم بسته شد

زندگي از بودن من خسته شد

پيكرم از بار غم ها خم شده

جثه ام تنديسي از ماتم شده

آشياني داشتم بروي باد

نام خود را هم دگر بردم زياد

امشب با قلبي سرشار از غم وقتي به آسمان و ستاره هايش مي نگرم ناخودآگاه به سرنوشتم

مي انديشم به راستي كه سهم من از بهار ،ابرهاي گريانش بود.

سهم من از تابستان، داغ حسرتش بود .

سهم من از خزان، غم عشق و رخ زردش بود.

سهم من از زمستان، باد سرد جدايي بود ودر نهايت سهم من از خود دلي پر از درد بود

 اي كاش فرصت را غنيمت شمرده ، قدر لحظه ها رابيشتر بدانيم.

من و تو هر دو غريبيم هر دو تنهاييم

                                                       من و تو غمزده مثل غروب درياييم

كسي كه با من و تو آشناست كم پيداست

                                                      من و تو گر همه باشند،باز تنهاييم

به حال تشنگي ما دلي نمي سوزد

                                                    ملال بارتر از ريگهاي صحراييم

نديده روز خوشي چشمهاي خسته ما

                                                دچار خلوت خاموشيم نيمه شبهاييم

به دوش ما غم يك عمر خانه بر دوشي است

                                             من و تو شهره آوارگان دنياييم

و اينك بهار..............

عطر باران ،و اينك باغ تقاضاي سبز شدن را دارد.

تو نيز با بهار جوانه بزن و دل تنهايت را با دل بهاري قسمت كن،و زير باران بهار،

با عطر باران وجودت را سرشار از هستي دوباره كن.

به اميد بهار آرزوهاي همه

                   بهار خجسته باد

دو چشم مست تو آتش زده به جان و دلم

هنوز منتظرم تا مرا صدا بزني

به يك نگاه كه مي خواندمت به نغمه عشق

به ياس و دلهره ها باز پشت پا بزني

هنوز منتظرم تا به يك اشاره تو

زدام حسرت وتنهاييم رها گردم

به نغمه خواني آن چشمهاي جادويي

دوباره با غزل عشق آشنا گردم 

بيا كه دل من بهانه مي گيرد

نهال عشق و اميدم اسير پاييز است

بدون تو بخدا جام زندگي هردم

  ز درد و غصه و غمهاي هجر لبريز است.

خدايا !

ناپاكم و گناه آلود، اما مي دانم اگر نگاه رحمتت را بر من بيفكني قلب من چون برف

سپيد و پاك خواهد شد .

خدايا! ذهنم پريشان است ،قلبم بيقرار است افكارم شوريده است و درمانده ام،

پس رشته زندگيم را به دشتهاي امن تو مي سپارم .

خدايا! مرا قلبي ببخش كه براي ديگران بتپد ،با اشك ديگران اشك بريزد از شادي

ديگران شاد شود ورنج ديگران را ،رنج خود بداند.

قلبي ده كه مرا با تمامي آفرينش پيوند دهد

مي خواهمت چنانكه شب خسته خواب را

مي جويمت چنانچه لب تشنه آب را

محو توام چنانكه ستاره به چشم صبح

يا شبنم سپيده دمان آفتاب را

بيتابم آنچنان كه درختان براي باد

يا كودكان خفته به گهواره تاب را

بايستداي چنان كه تپيدن براي دل

يا آنچنان كه بال پريدن عقاب را

حتي اگر نياشي مي آفرينمت

چونانكه التهاب بيابان سراب را

اي خواهشي كه خواستني تر از پاسخي

با چون تو پرسشي چه نيازي خواب را

  آن چه مي رويد در شبهاي زندگي تقدير نيست

  آن نگاهي كه پريشان مي كند انديشه را زنجير نيست

   آن كسي كه معشوقه را ديوانه وار ترك مي كند پس يار نيست

   من شقايق را پريشان ديده ام در خواب خويش

   آن كه مي گويد شقايق هيچ نيست

   پس بگوييد كين اين شقايق ها چيست ؟.......

در اين دنياي پر هياهو ،هياهو براي هيچ ،دنيايي كه زياده طلبي ها ،غرور وتكبرها،

بي وفاييها وظلم و ستم در آن بيشتر از عشق و روشني و مهرباني است ،خيلي

وقتها انسان نكته هاي مهم را فراموش مي كند . گم شدن در پيچ و خم زندگي

روزمره باعث مي شود كه حواسمان به خيلي چيزها نباشد ودر اين ميان ضرورت

تقويم را بيشتر در ميابيم . تقويم مي تواند زنگ بيداري ما باشد تا روزهاي بزرگ را از

ياد نبر يم.روزهايي كه بايد تا ابد در حافظه ما باقي بماند و از آنها درسهاي بسياري

بگيريم.تقويم ميتواند با سكوت معني دارش كه از صدها فرياد برتر وبالاتر است و

بابرگ برگ خود كه از برگ درختان نيز سبزتر است ،مارا از خواب غفلت بيدار كند

و فرصتي دوباره براي شكفتن به ما بدهد . آن كه از روزهاي سبز و زرد ثبت شده

در تقويم عبرت ميگيرد ،ميتواند به آينده اي روشن اميدوار باشد ،اما آن كه برگهاي

سپيد را يكي پس از ديگري پشت سر مي گذارد و از هيچ حادثه و واقعه اي عبرت

نمي گيرد و درس نمي آموزد ،به قول شاعر از هيچ آموزگار درس نمي آموزد .

تقويم به ما ميگو يد:عمر شتابان در گذر است واگرهمچنان بي اعتنا

باشيم فرصتي براي جبران نخواهيم داشت.

شايد قاف ابتدايش باشد امتدادش...........؟

نمي دانم و نيز انتهايش را.

تقدير مرا مي خواند ، عشق حادثه اي است

  و 

جدايي سوغات حادثه جويان قاف...........